از میخ چه ترسد که مر او را نبود مخ

نز روی عزیزیست که چون مرکب شاهان

رایض نکند بر سر خر کره همی مخ

گویی که نترسم ز همه دیوان آری

بیدار نه ای فارغی از بانگ تکاتک

بیمار نه ای فارغی از بند اخ و اخ

ایمن بود از چشم بد آن را که ز زشتی