چو کوران بی بصر گردد چو گنگان بی زبان گردد

نشانی باشد آنکس را در آن دیده که هر ساعت

نشان بی نشانی را نشان او نشان گردد

به گاه دیدن از دیدن به گاه گفتن از گفتن

نهان گردد ز هر وضعی که بود آمد چه بود او را

پس آنگه از نهان گشتن بر او وضعی عیان گردد

چنان گردد حقیقت او که وصف خلق نپذیرد