منگر این حال غم و اندیشه کز روی خرد

کار اقبال تو می سازند در پرده عدم

می کند از خانه فضل الاهی بهر تو

تخته تقدیر ایزد را ز تاییدت رقم

شادی صد ساله زاید مادر یک روزه غم

باش تا سر برزند خورشید اقبالت ز چرخ

تا جهانی را ببینی پیش خود چون من خرم