ناگاه به زد مقرعه مرگ زمانه

از بس سخن خوب که گفتیم و شنیدیم

از روی سخا حاصل ده ملک بدادیم

با اسب شرف منزل نه چرخ بریدیم

ما نای روان رو سوی عقبی بدمیدیم

دیدیم که در عهده صد گونه وبالیم

خود را به یکی جان ز همه باز خریدیم