کی بجایی می رسد مردم ز ریش و پوستین

عاجز آمد از مشیت زلت و عصیان تو

دفترت در دوده می مالد کرام الکاتبین

کس ز صوف و فوطه بی طاعت نیابد پایگاه

گوی برد از جمله مردم فوطه باف و نیل گر

عالمی را موی تابی گرددت زیر نگین

روی بنماید عروس دین ترا گر هیچ تو