بس که می باید از تن تو شرف

از مه و افتاب زیور بند

خلعتی کز تن مبارک خود

وعده کردی به این فقیر نژند

که نیاید ز خلق چشم گزند

ترسم آن دم که لطف فرمائی

از بر من فرشته ها به برند