که گل بوی گل داشت از نکهت آن

تو را از دل آمد که آن تازه گل را

کنی همچو خاشاک با خاک یکسان

تو چون کندی از باغ جان گلبنی را

تو چون جیب جان پاره کردی گلی را

که می آمدش بوی جان از گریبان

درین ماتم ای دوستان دور نبود