تو را از دل آمد که آن تازه گل را

چراغ فرح کشتی از باد حرمان

زدی بی محل چنگ در حبیب عمرش

دریدی ز سنگین دلی تا به دامان

کنی همچو خاشاک با خاک یکسان

تو چون کندی از باغ جان گلبنی را

که گل بوی گل داشت از نکهت آن