دریدی ز سنگین دلی تا به دامان

چه مقصود بودت که یک دودمان را

چراغ فرح کشتی از باد حرمان

زدی بی محل چنگ در حبیب عمرش

تو را از دل آمد که آن تازه گل را

کنی همچو خاشاک با خاک یکسان

تو چون کندی از باغ جان گلبنی را