چو او بود مقصود و گلزار هستی

اگر از دل دشمنان خیزد افغان

سزد گر ازین غصه بدخواه صد ره

گزد پشت دست تاسف به دندان

پدر را درین برک ریزنده بستان

چو گلدسته ای بود آن نخل نورس

که از گلشن جانش آورد دوران