چو گلدسته ای بود آن نخل نورس

گزد پشت دست تاسف به دندان

چو او بود مقصود و گلزار هستی

پدر را درین برک ریزنده بستان

که از گلشن جانش آورد دوران

همان به که از بهر تاریخ فوتش

به کلک بدایع رقم خوش نویسان