که بی او مبیناد چشمم چشم جهان

چو از گریه اش می نمودند منع

به زاری همی گفت کای دوستان

بدیع الزمان رفته از دیده ام

چو این بیت برخواند تاریخ وی

شد از اولیم مصرع او عیان