چو از گریه اش می نمودند منع

برآوردی از کوه و هامون فغان

به چشم خود از گریه نزدیک شد

که نگذارد از روشنائی نشان

به زاری همی گفت کای دوستان

بدیع الزمان رفته از دیده ام

که بی او مبیناد چشمم چشم جهان