برآوردی از کوه و هامون فغان

پسر رفت و یار پدر شد جنون

جنونی که کردش به صحرا دوان

جنونی که مجنون اگر داشتی

به چشم خود از گریه نزدیک شد

که نگذارد از روشنائی نشان

چو از گریه اش می نمودند منع