به چشم خود از گریه نزدیک شد

جنونی که کردش به صحرا دوان

جنونی که مجنون اگر داشتی

برآوردی از کوه و هامون فغان

که نگذارد از روشنائی نشان

چو از گریه اش می نمودند منع

به زاری همی گفت کای دوستان