که نگذارد از روشنائی نشان

جنونی که مجنون اگر داشتی

برآوردی از کوه و هامون فغان

به چشم خود از گریه نزدیک شد

چو از گریه اش می نمودند منع

به زاری همی گفت کای دوستان

بدیع الزمان رفته از دیده ام