خویت طبیعت است که دارد رواج بیش

در زیر پای خامه رعنا خرام تو

وز اخذ نقدکان طبیعت نهان و فاش

در گردن ملوک کلام است وام تو

بلغور نیم پخته ز اشعار خام تو

بخشنده ای که خرمن زر می دهد به باد

گاهی نمی دهد به بهای کلام تو