من تیمم به سر خاک نجس

که رضا صبر فزای است مرا

نان دو نان نخورم بیش که دین

توشه هر دو سرای است مرا

کی کنم؟ کآب خدای است مرا

نور پرورده کشف است دلم

که یقین پرده گشای است مرا