کی کنم؟ کآب خدای است مرا

نان دو نان نخورم بیش که دین

توشه هر دو سرای است مرا

من تیمم به سر خاک نجس

نور پرورده کشف است دلم

که یقین پرده گشای است مرا

ننگ دارم که شوم کرکس طبع