بده قراضگکی تا عطات پندارم

که وام شکر تو بر گردن من انبار است

ازین معامله ار خود زیان کند کرمت

دلم ز خدمت تو وز خدای بیزار است

مگو که سوخته من چه خام پندار است

به چشم های جگر گوشه ات که بیش مرا

مخور جگر که مرا خود فلک جگر خوار است