به یک دو بیت نود اقچه داد کافی کور

که حاجتم به بهاء تمام دستار است

به شعر گر صله خواهم تو مال ها بخشی

بر آن مگیر که این مایه حق اشعار است

به راوی من کو مدح خوان احرار است

تو را که صاحب کافی خریطه کش زیبد

چهل درست که بخشش کنی چه دشوار است