چهل درست که بخشش کنی چه دشوار است

به یک دو بیت نود اقچه داد کافی کور

به راوی من کو مدح خوان احرار است

تو را که صاحب کافی خریطه کش زیبد

به مرد مردمی آخر که صلت چو منی

کم از قراضه معلول قلب کردار است

بهای خیر طلب می کنم بدین زاری