به مرد مردمی آخر که صلت چو منی

به راوی من کو مدح خوان احرار است

تو را که صاحب کافی خریطه کش زیبد

چهل درست که بخشش کنی چه دشوار است

کم از قراضه معلول قلب کردار است

بهای خیر طلب می کنم بدین زاری

تبارک الله کارم نگر که چون زار است