بسان بند دواتی که پیش دیده اوست

شنیده اند ز من صفدران به حفظ الغیب

ثنای او که صف بخل بر دریده اوست

به پیش کاری مهرش همه تنم کمر است

ولی دل از سر سرسام غم به فرقت او

زبان سیاه تر از کلک سر کفیده اوست

چه گویم از صفت آرزو که قصه حال