کجا رضای تو نبود، نبود و بود مباد

به یاد حضرت تو یوسفان مصر سخن

مدام جام معانی کشند تا بغداد

ز بود بنده و نابود او چه برخیزد

رضای خاطر من چون توئی تواند جست

که آب و دانه سیمرغ جم تواند داد

خدایگان سپهر آستان نکو داند