خدایگان سپهر آستان نکو داند

کجا رضای تو نبود، نبود و بود مباد

رضای خاطر من چون توئی تواند جست

که آب و دانه سیمرغ جم تواند داد

که در جهان سخن بنده بی نظیر افتاد

در آن مبین که ز پشت دروگری زاده است

کجا خلیل پیمبر ه از دروگر زاد