ز بید کرم توان یافت چون بجنبد باد

به باغ خاطر من خواه تازه نخل سخن

ز خشک بید هر افسرده ای چه اری یاد

ز نخل، میوه توان چید چون بیازی دست

اگر جهان من از غم کهن شده است رواست

جهان به مدح تو تازه کنم بقای تو باد

دلی که مدح تو سازد شکسته به که درست