که پر نسر فلک بر سهام او زیبد

اگر تنم نه زبان موی می کند به ثناش

به جای موی سنان بر مسام او زیبد

به سعی اوست جهانگیر گشته سیف الدین

منم که گردن من وام دار خدمت اوست

که گردن ملکان زیر وام او زیبد

هزار فصل بدیع است و صد چو فضل ربیع