فرود شد که روانش ازین فرود برآمد

خلیفه جامه سوکش قبا کند چو غلامان

که جان خواجه که سلطان دیر بود برآمد

گریست دیده خسرو بریخت در کیانی

فلک ستاره فرو برد و خور ز نور تهی شد

زمانه مایه زیان کرد و خود ز سود برآمد

مرا ز ماتم او جان و دل به رنگرزان شد