روزی خوری از دهان مادر

ای باز سپید چند باشی

محبوس به آشیان مادر

شرمت ناید که چون کبوتر

تا کی چو مسیح بر تو بینند

از بی پدری نشان مادر

یک ره چو خضر جهان بپیمای