تا کی چو مسیح بر تو بینند

محبوس به آشیان مادر

شرمت ناید که چون کبوتر

روزی خوری از دهان مادر

از بی پدری نشان مادر

یک ره چو خضر جهان بپیمای

تا چند ز خانه جان مادر