موش گوید که چون درآید مار

نه غم چیز و آشیانه خورم

چار دیوار چون به زلزله ریخت

چه غم فوت آستانه خورم

غم جان نه دریغ خانه خورم

درد دل بود و درد تن بفزود

تا کی این درد بی کرانه خورم