درد دل بود و درد تن بفزود

چه غم فوت آستانه خورم

موش گوید که چون درآید مار

غم جان نه دریغ خانه خورم

تا کی این درد بی کرانه خورم

چون ننالم؟ که در خرابی دل

غم تن و اندوه زمانه خورم