به تبریز هم پای بند عیالم

دلم سوخت هم زان قضا می گریزم

دلی بودم از غم چو سیماب لرزان

چو سیماب از آن جابه جا می گریزم

از آن پای بند بلا می گریزم

ز تبریز چون سوی ارمن بیایم

هم از ظلمتی در ضیا می گریزم