بر آب او صفیر ز کیوان شنیده ایم

از پشت چار لاشه فرود آمده چو عقل

بر هفت مرکبان فلک ره بریده ایم

گلگون ما که آب خور وصل دیده بود

در عالمی که راه ز ظلمت به ظلمت است

از نور سوی نور شبیخون گزیده ایم

ای دل صلای قرصه رنگین آفتاب