خشنودم از خدای بدین نیتی که هست

من پای در گل از غم و حسرت چو شتربه

از کیسه کسان منم آزاد دل که آز

آزاد را چو کیسه گلو درکشد بزه

از صد هزار گنج روان گنج فقر به

چون جان صبر در تن همت نماند نیست

گو قالب نیاز ممان هرگز و مزه