فرستادن مردم و رنج من

به خانه درون دشمن آرم ز کوی

شود با بر و بوم من کینه جوی

دریغ آن پراگندن گنج من

ز مهرک یکی دختری ماند و بس

که او را به جهرم ندیدست کس

بفرمایم اکنون که جوینده باز