ز مهرک یکی دختری ماند و بس

شود با بر و بوم من کینه جوی

دریغ آن پراگندن گنج من

فرستادن مردم و رنج من

که او را به جهرم ندیدست کس

بفرمایم اکنون که جوینده باز

ز روم و ز چین و ز هند و طراز