جانها به سوی دار بقا رفتن سازند

چون آن دو بسد را به عبارت بگشایی

صد نرگس پر ژاله کنی ای چمن فضل

گر غنچه صفت لب به سخن باز نمایی

چون ساز سخن باشدت از دار بقایی

این قاعده دانش ازین مایه اندک

جان تو و حقا که خداییست خدایی