چون ساز سخن باشدت از دار بقایی

صد نرگس پر ژاله کنی ای چمن فضل

گر غنچه صفت لب به سخن باز نمایی

جانها به سوی دار بقا رفتن سازند

این قاعده دانش ازین مایه اندک

جان تو و حقا که خداییست خدایی

بخت تو همی ماند از علم چو گردون