که نه شیراز و روستا تنگست

مگر از دیدنم ملول شدی

که به مرگم چنین عجول شدی؟

می روم گر تو را ز من ننگست

بسم این جایگه صباح و مسا

رفتم اینک بیار کفش و عصا

او درین گفت و تن ز جان پرداخت