او درین گفت و تن ز جان پرداخت

که نه شیراز و روستا تنگست

بسم این جایگه صباح و مسا

رفتم اینک بیار کفش و عصا

رفت و منزل به دیگران پرداخت

اندر آن دم که چشمهاش بخفت

می شنیدم که زیر لب می گفت