که بیماری توان بودن دگر بار

پریشان از جفا می گفت هر دم

که بد کردم که نیکویی نکردم

چو به بودی طبیب از خود میازار

چو باران رفت بارانی میفکن

چو میوه سیر خوردی شاخ مشکن

چو خرمن برگرفتی گاو مفروش