که بد کردم که نیکویی نکردم

طلب کردند مرد کاردان را

کجا بینی دگر برق جهان را؟

پریشان از جفا می گفت هر دم

چو به بودی طبیب از خود میازار

که بیماری توان بودن دگر بار

چو باران رفت بارانی میفکن