با صبح قدر خاسته از روی پگاهی

در عرض جهان دور نباشد که ز مادر

با خود خروس آید و با جوشن ماهی

رای تو که از ملک شب فتنه برون برد

جاه تو که در دائره دور نگنجد

ایمن شده از طعنه آسیب تباهی

با کلک تو منشی فلک را سخنی رفت