تقدیر براند به اثر بر چو سپاهی

با جذبه نوک قلم کاه ربایت

پذرفته هیولای سخن صورت کاهی

چون رایت سلطان ضمیر تو بجنبد

خصم ار به کمال تو تبشه نکند به

خضرای دمن می چه کند مهر گیاهی

معلوم شد از عارضه تو که کسی نیست