چه گویی در وجود آن کیست کو شایستگی دارد

خرد را دوش می گفتم که ای اکسیر دانایی

همت بی مغز هشیاری همت بی دیده بینایی

که تو با آب روی خویش خاک پای او شایی

کسی کاندر جهان بی هیچ استکمال از غیری

جهانی کامل آمد خود به استقلال و تنهایی