نه از موجست قلزم را شبانروزی تب لرزه

که گردون خرف را تازه کرد ایام برنایی

به دست آرد ضمیرش ز آفرینش نسخه روشن

اگر یک لحظه در خلوت سرای فکرتش آیی

ز طبع اوست تا چون می کند کانی و دریایی

ز بس کز غصه طبعش تفکر می کند شبها

شدست اندر عروق لجه او ماده سودایی