اگر طبعش بیاموزد صبا را عالم آرایی

ز بس کز غصه طبعش تفکر می کند شبها

شدست اندر عروق لجه او ماده سودایی

ببیند بی نظر نرگس بگوید بی لغت سوسن

اگرنه فضله طبعش جهان را چاشنی بودی

صبا در نقش بستان کی زدی نیرنگ زیبایی

چو نیسان گر کنار خاک پرگوهر کند شاید