چو نیسان گر کنار خاک پرگوهر کند شاید

اگر طبعش بیاموزد صبا را عالم آرایی

اگرنه فضله طبعش جهان را چاشنی بودی

صبا در نقش بستان کی زدی نیرنگ زیبایی

چو سوسن محض آزادی نه چون گل عین رعنایی

زنطقش در خوی خجلت روان صاحب وصابی

ز دستش در طی نسیان رسوم حاتم طایی